Δωρεάν έξοδα αποστολής για παραγγελίες άνω των 19,99 ευρώ εντός Ελλάδας. Κόστος αντικαταβολής +1,90 ευρώ
X
ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Blog

Κριτική βιβλίου : "Ευρώπη, Ελλάδα, Τουρκία" , Παναγιώτης Ιωακειμίδης , Εκδόσεις Παπαζήση 2019

Ευτύχημα αποτελεί για την ελληνική βιβλιογραφία που καλύπτει το κομμάτι των διεθνών σχέσεων η κυκλοφορία του τελευταίου βιβλίου του πολυγραφότατου Παναγιώτη Ιωακειμίδη ομότιμου καθηγητή του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Αυτή η κυκλοφορία είναι σημαντική, διότι η προσφορά του ομότιμου καθηγητή στην πνευματική ζωή της χώρας μας μετράει τόσες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να έχει καθιερωθεί πλέον ως έναν από τους πιο έγκριτους πανεπιστημιακούς διανοούμενους.

Το βιβλίο «Ευρώπη, Ελλάδα, Τουρκία: Τραύματα, αντιφάσεις, εντάσεις» περιλαμβάνει άρθρα που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες Βήμα, τα Νέα και το TheBooks’ Journalτα τελευταία δύο χρόνια. Με βάση την πολυετή εμπειρία του σε θέματα ευρωπαϊκής πολιτικής, σε συνδυασμό με την επιστημονική του κατάρτιση, σχολιάζει με κριτική ματιά την τρέχουσα επικαιρότητα του διεθνούς περιβάλλοντος. Ο πυρήνας των άρθρων είναι, φυσικά, η θέση της χώρας μας και οι επιλογές της μέσα στο ρευστό διεθνές πολιτικό σκηνικό. Αναλύοντας το περιεχόμενο, παρατηρούμε ότι η ταξινόμηση των άρθρων έχει γίνει με βάση τρεις θεματικές ενότητες, την Ευρώπη, την Ελλάδα και την Τουρκία, όπως μας προϊδεάζει και ο υπότιτλος του βιβλίου. Η αρθρογραφία που αφορά την Ευρώπη, επικεντρώνεται στα σημαντικότερα ζητήματα και εξελίξεις που απασχολούν ακόμη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχοντας ως αφετηρία τον εορτασμό των 60 χρόνων από τη Συνθήκη της Ρώμης (1957) περνάμε στις επιπτώσεις του Brexit, τις παρεμβάσεις της Ρωσίας, την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ και φυσικά στην άνοδο του λαϊκισμού. Το δεύτερο μέρος αφιερώνεται στις σχέσεις της Ελλάδας με στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Στο τρίτο μέρος, ο κ. Ιωακειμίδης αναλύει μια σειρά από κρίσιμα θέματα που διαχειρίστηκε η ελληνική εξωτερική πολιτική το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δίνοντας περισσότερο χώρο σε αυτά που αφορούν την Τουρκία.

Διαβάζοντας το βιβλίο, αντιλαμβανόμαστε ότι το διεθνές κλίμα όχι μόνο ήταν, αλλά παραμένει –αν κρίνουμε και από τις τελευταίες εξελίξεις- περισσότερο ευμετάβλητο από ποτέ. Τα συγκεντρωμένα άρθρα του Π. Κ. Ιωακειμίδη αποτελούν μια ευκαιρία για όποιον αναγνώστη επιθυμεί να λάβει όχι μόνο μια καλά τεκμηριωμένη ανάλυση για διάφορες εξελίξεις που συνέβησαν και αφορούν την θέση της Ελλάδας στον κόσμο, αλλά για να είμαστε ενήμεροι για τις νέες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουμε.                              

Συγγραφείς που λατρεύουμε : Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Οι ευρωπαίοι διανοούμενοι αναζητούσαν τους λόγους που η επιτροπή του βραβείου Νόμπελ επέλεξε να δώσει εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 1954 το σημαντικότερο βραβείο Λογοτεχνίας σε έναν γενειοφόρο ψαρά με καταγωγή από τις ΗΠΑ. Η έντονη ζωή, η έφεση στην περιπέτεια και η κυριαρχία των παθών του είχαν επισκιάσει το λογοτεχνικό ταλέντο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

 Ο Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1899 στο Όουκ Πάρκ της πολιτείας του Ιλινόις. Ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά του δόκτορα Κλάρενς Έντμοντς και της μουσικού Γκρέις Χολ Χέμινγουεϊ. Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι με  τέσσερες αδερφές, ο μικρός Έρνεστ προτιμούσε την εξερεύνηση της άγριας φύσης με τον πατέρα του, ενώ κιόλας στα χρόνια του γυμνασίου έγραψε τα πρώτα του σατυρικά διηγήματα και άρθρα. Πριν καν κλείσει τα είκοσι του χρόνια ο Χέμινγουεϊ όχι μόνο είχε φύγει από το πατρικό του σπίτι, αλλά είχε προλάβει να εργαστεί ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Κάνσας Σίτι Σταρ», να καταταχθεί ως οδηγός ασθενοφόρου στον Ερυθρό Σταυρό για τις ανάγκες των ΗΠΑ κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να παρασημοφορηθεί λόγω του τραυματισμού του στο ιταλικό μέτωπο.

 Το 1922 γίνεται ανταποκριτής της εφημερίδας «Τορόντο Σταρ Γουίκλι», πηγαίνει στο  Παρίσι -έχοντας πρώτα εξασφαλίσει μια συστατική επιστολή από τον Σέργουντ Άντερσον- στο οποίο ήταν συγκεντρωμένη η αφρόκρεμα των σημαντικότερων πνευματικών ανθρώπων της εποχής. Συναντά και κάνει παρέα με τους Έζρα Πάουντ, Τζέιμς Τζόυς, Σκοτ Φιτζέραλντ, Ζαν Κοκτό, Λουί Αραγκόν, Πάμπλο Πικάσο και Ζουάν Μιρό και μπαίνει υπό την προστασία της Γετρούδη Στάιν. Την περίοδο 1936 - 37 εκδίδονται τα «Να έχεις και να μην έχεις» και «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα», μυθιστορήματα που ξεχώρισαν για το άμεσο γράψιμο και τις πανίσχυρες εικόνες, καθιερώνοντας τον ως έναν από τους σημαντικότερους αμερικανούς συγγραφείς της γενιάς του. Αν και καταξιωμένος πλέον συγγραφέας, ο Χέμινγουεϊ ως γνήσιος λάτρης της περιπέτειας, εργάζεται ως πολεμικός ανταποκριτής. Αρχικά, το 1936 παρακολουθώντας τα τραγικά γεγονότα του Ισπανικού Εμφυλίου και αργότερα την περίοδο 1941-1944 τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Το 1953 κυκλοφορεί «Ο Γέρος και η θάλασσα» βιβλίο που του χαρίζει το βραβείο Πούλιτζερ, ενώ την επόμενη χρονιά βραβεύεται με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

 Ένας από τους βιογράφους του, ο Άντονι Μπέρτζες θεωρεί ότι δεν θα έπρεπε να ξαφνιαστούμε από την εικόνα του ηλικιωμένου γενειοφόρου που παρέλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, διότι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην βιογραφία του για τον Χέμινγουει «…ο χεμινγουεϊκός κώδικας θάρρους, ο χεμινγουεϊκός ήρωας και η στωική του στάση, έστω και αν οι πιθανότητες βρίσκονται εναντίον του, έχουν ασκήσει επιρροή πέρα από την λογοτεχνία.» Τα έργα του μυθιστοριογράφου Χέμινγουεϊ σφράγισαν για πάντα την αμερικάνικη λογοτεχνία του 20ου αιώνα και διδάσκονται πλέον στα πανεπιστήμια, βασίσμένα όλα πάνω στις εμπειρίες και τα πάθη του ανθρώπου Έρνεστ.       

Ο Μιχάλης Μαλανδράκης απαντάει στις ερωτήσεις του BooksPlus

Ο Μιχάλης Μαλανδράκης απαντά στο ερωτηματολόγιο του Books Plus

 malandrakis

1.       Πότε νιώσατε για πρώτη φορά ανάγκη να εκφραστείτε μέσα από το γράψιμο;

 Μάλλον πρόσφατα, δεύτερο ή τρίτο έτος. Δεν έγραφα τίποτα προσωπικό στα σχολικά χρόνια. Οπότε, σαν φοιτητής ξεκίνησα, αλλά ποτέ δεν κρατούσα ημερολόγιο, ούτε έγραφα τις σκέψεις μου. Από ιστορίες ξεκίνησα, στην αρχή αυτοβιογραφικες και μετά πέρασα στην μυθοπλασία.

 

2.       Ποια ήταν τα πρώτα βιβλία που διαβάσατε;

Αν συμπεριλάβουμε και τα κομιξ, ως το πρώτο που με ενθουσίασε και με ενθουσιάζει ακόμη θυμάμαι το "Βίος και Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ" του Ντον Ροσα. Το θεωρώ σπουδαίο στην αισθητική και στην σημασία του για ένα μικρό παιδί και όχι μόνο.

Εκτός αυτού, από τα πρώτα "σοβαρά" αναγνώσματα στην εφηβεία ξεχωρίζω τον "Θαυμαστό καινούργιο κόσμο" του Α. Χαξλει.

 

3.       Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ρ. Καρβερ, Φ. Σ. Φιτζεραλντ, Χ. Οικονόμου.

 

4.       Ποιος είναι ο αγαπημένος λογοτεχνικός ήρωας;

 Τζει Γκατσμπι, Αντσο της Μελκ, Γκορντ Λατσανς.

 

5.       Ποιο βιβλίο θεωρείτε ως αριστούργημα;

Θα διάλεγα το Ονομα του Ρόδου, κυρίως λόγω της ισορροπίας ανάμεσα στην δράση/μυστήριο και στην στοχαστική διάθεση, συγκεκριμένα, γύρω από τον Χριστιανισμό. Ή καλύτερα -  "Με την διασκεδαστική αμφίεση μιας λόγιας μυθιστορίας, αποτελεί μια έντονη ικεσία για ελευθερία, μετριοπάθεια και σοφία.» (από το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης του Ονόματος του ρόδου, Γνώση 1985). Στα θετικά οι εντυπωσιακές περιγραφές, η κλιμάκωση της αγωνίας και οι τελευταίες λέξεις - "Ο αντίχειρας μου πονάει. Αφήνω κάτω αυτό το χειρόγραφο - δεν ξέρω πια για ποιον, δεν ξέρω πια γιατί. Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus. "

 

6.       Καθοριστικότερο ρόλο στη συγγραφή πιστεύετε ότι παίζουν οι επιρροές ή η έμπνευση;

 Η όρεξη και η πειθαρχία. Κάποιοι ονομάζουν και έμπνευση το πρώτο. Οι επιρροές σε βελτιώνουν, σε ωριμάζουν, αλλά χωρίς τα πρώτα δύο, είναι δύσκολο να περάσεις από την ιδιότητα του αναγνώστη σε αυτή του συγγραφέα.

 

7.       Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι ζούν πολλές ζωές μέσα από τα βιβλία;

Νομίζω ότι οι άνθρωποι ζουν μια ζωή, τη δική τους καθημερινότητα .Ίσως να ανακουφιζονται από αυτήν μέσω των βιβλίων. Μαθαίνοντας και διαβάζοντας για άλλες ζωές, για τα δεινά άλλων χαρακτήρων αυτό που ενθουσιάζει και ανακουφίζει είναι ακριβώς ότι βλέπουν τόσα σπουδαία και δύσκολα να συμβαίνουν στους ήρωες των βιβλίων, ενώ ο αναγνώστης απολαμβάνει παράλληλα την αποστασιοποιηση και την ασφάλεια της δικής του θέσης.

 

8.       Πότε αυτό που κάνουμε για το κέφι μας γίνεται δουλειά;

Νομίζω όταν γίνεται συστηματικά, σοβαρά, μελετημένα και αποδίδει οικονομικά - σε κάποιο βαθμό.

 

9.       Υπάρχουν βιβλία στη βιβλιοθήκη σας στα οποία αρέσει να ξαναδιαβάζετε κάθε τόσο;

Κατά καιρούς επιστρέφω σε διηγήματα από την συλλογή "Οδηγίες για οικιακές βοηθούς" της Λ. Μπερλιν.

 

10.   Και μια τελευταία ερώτηση. Τι διαβάζετε αυτή τη περίοδο;

Το βιβλίο του Ντάνιελ(εκδ. Πόλις) από E. L. Doctorow και την συλλογή διηγημάτων Ο κολυμβητής (εκδ. Καστανιώτης) του Τ. Τσιβερ.

 

photo : Lifo.gr

Παρουσίαση - 20 Ιανουαρίου 2020 , Βραδινά Ραντεβού , Τατιάνα Τζινιώλη, Εκδόσεις Πηγή

Oι εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της με τίτλο "Βραδινά Ραντεβού".

Για το βιβλίο, εκτός από τη συγγραφέα, θα μιλήσει η Άννα Σταύρου (Αναγνώστρια), η Αφροδίτη Πρέβεζα (Δημοσιογράφος) και η Νάντια Κίσκα (Book Reviewer).

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 20 Ιανουαρίου  στο βιβλιοπωλείο Books Plus

 

παρουσίαση

Κριτική βιβλίου : "Αγάπη Μέδουσας" , Ανδρουλάκης Μίμης , Εκδόσεις Πατάκη Ιανουάριος 2020

Με ένα ιστορικό συμβάν από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία καταπιάνεται αυτή τη φορά ο γνωστός πολιτικός και συγγραφέας Μίμης Ανδρουλάκης. Ο πυρήνας της ιστορίας είναι το κίνημα του Ναυτικού, η «ανταρσία» του αντιτορπιλικού «Βέλος» το Μάϊο του 1973.

Ο Ανδρουλάκης είναι γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους για τα συναρπαστικά μυθιστορήματά του. Έρωτες, προδοσίες και λιγότερα γνωστά ιστορικά στοιχεία αναμειγνύονται επιτυχώς, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη κι ας μην γνωρίζει με ακρίβεια τα γεγονότα. Η πλοκή είναι καλοδουλεμένη δίχως να υπάρχει ο κίνδυνος της αυθαιρεσίας και της υπερβολής. Επίσης, η γλώσσα της αφήγησης είναι ρυθμική και εύληπτη. Ο αναγνώστης συμπάσχει με τους πρωταγωνιστές, αγωνιά για την εξέλιξη του αντιδικτατορικού αγώνα που έκαναν οι αξιωματικοί του Ναυτικού προσπαθώντας να επαναφέρουν τη δημοκρατική νομιμότητα.

Η «Αγάπη Μέδουσας» αφορά μια ηρωική πράξη και η ιστορία του διαβάζεται  απνευστί.        

Κριτική βιβλίου : "Ιστορία της Φινλανδίας" , Χένρικ Μεϊνάντερ , Εκδόσεις Ασίνη Ιανουάριος 2020

Το Μάρτιο κυκλοφόρησε το βιβλίο του Χένρικ Μεϊνάντερ «Ιστορία της Φινλανδίας» από τις εκδόσεις Ασίνη. Ο λόγος που αξίζει να διαβάσουμε την ιστορία της χώρας είναι γιατί έχει παρόμοια χαρακτηριστικά και ιστορία με την Ελλάδα.

Έχει λίγο πληθυσμό, είναι μικρή σε έκταση, ανήκει στις περιφερειακές χώρες της Ε.Ε και έχει έναν πανίσχυρο και απρόβλεπτο γείτονα. Εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση  το 1995. Ο Μεϊνάντερ αναφέρει συνοπτικά το παρελθόν αυτής της παγωμένης και σχετικά σκοτεινής χώρα του Βορρά, που ήταν αυτόνομη περιοχή μέσα στα πλαίσια του Μεγάλου Δουκάτου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, την οποία κυβερνούσε για αιώνες η Σουηδία και ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία μόλις το 1917. Το 1995 εντάχθηκε στην Ε.Ε και απορροφώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους, κατάφερε και ανέπτυξε σε μεγάλο βαθμό την οικονομία της. Το βιβλίο γίνεται, κατά την γνώμη μου, πιο ενδιαφέρον όταν ο συγγραφέας αναλύει την περίοδο που η Φινλανδία αποτελεί μέλος της Ε.Ε. 

Η Φινλανδία αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα -και η απόδειξη θα λέγαμε- ότι μια μικρή χώρα μπορεί να προωθήσει τα συμφέροντά της μέσα στην οικογένεια της Ε.Ε. Γι’ αυτούς τους λόγους αξίζει να διαβάσουμε την ιστορία της Φινλανδίας και να γνωρίσουμε την χώρα με τις 1000 λίμνες.

Η ελληνική λογοτεχνία επιστρέφει

Φέτος κυκλοφόρησαν μερικά αξιόλογα βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων. Ο συνεργάτης του #BooksPlus Γιώργος Τρίγκας ξεχώρισε πέντε πεζογραφικά έργα που του έκαναν εντύπωση. Κατά την γνώμη του Γιώργου τα δυνατά τους σημεία είναι οι γρήγοροι ρυθμοί, οι καλογραμμένοι διάλογοι, το χιούμορ, οι ολοκληρωμένοι χαρακτήρες και η έντονη εικονοπλασία. Πέντε μυθιστορήματα διαφορετικών κατηγοριών, το ένα ποιοτικότερο του άλλου, τα οποία αξίζουν την προσοχή μας και σίγουρα οι συγγραφείς τους θα μας απασχολήσουν στο μέλλον.

Για να δούμε ποια είναι αυτά:

  1.        Μιχάλης Μαλανδράκης – Patriot, Εκδόσεις Πόλις.
  2.        Ιωάννα Ντομπρού – Βορινή παραλία, Εκδόσεις Πατάκη.
  3.        Αγγελίνα Κλαυδιανού – Όταν φυσάει, Εκδόσεις Στερέωμα.
  4.        Γιάννης Μόσχος – Τοκορόρο, Εκδόσεις Τόπος.
  5.        Γιάννης Κωτσοκώστας – Ο νόμος των διαδόχων, Εκδόσεις Πηγή.
Ο Πάνος Αμυράς απαντάει στις ερωτήσεις του BooksPlus

       Ο Πάνος Αμυράς απαντά στο ερωτηματολόγιο του BooksPlus

 amyras

  1.        Πότε νιώσατε για πρώτη φορά ανάγκη να εκφραστείτε μέσα από το γράψιμο;

 Μαθητής του δημοτικού, ανακάλυψα τα ποιητικά λευκώματα του παππού μου με τα υπέροχα καλλιγραφικά γράμματα των ανθρώπων του μεσοπολέμου και ζήτησα ένα τετράδιο για να αρχίσω να γράφω. Αμέσως διαπίστωσα ότι αδυνατούσα να γράψω ποίηση, ή τουλάχιστον να πετύχω τα καλλιγραφικούς χαρακτήρες, τα παράτησα μέχρι να μεγαλώσω… Πριν από δύο χρόνια, όταν αισθάνθηκα ότι η ιστορία που είχα στο μυαλό μου για τον λιμό του 1941 θα μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον έστω και ενός αναγνώστη άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να καταλήξει σε βιβλίο. Όταν τελικώς πείστηκα, η εσωτερική δύναμη της συγγραφής ήταν τόσο ισχυρή, που δεν μπορούσα να την αγνοήσω, παρά μόνο ξεκινώντας το γράψιμο και αφήνοντας πια τη μυθοπλασία να συνδεθεί με τα γεγονότα της εποχής χωρίς να είμαι βέβαιος για το ποιος κρατούσε τα ηνία της ιστορίας.    

 

  1.        Ποια ήταν τα πρώτα βιβλία που διαβάσατε;

 Ο Ιούλιος Βερν είχε την τιμητική του. Ακόμη θυμάμαι με νοσταλγία την «Παράξενη Διαθήκη», ένα μυθιστόρημα που βασίζεται στο επιτραπέζιο παιχνίδι «φιδάκι», με τα πάνω και τα κάτω της ζωής, την τύχη και τις ατυχίες της. Πάντα ήταν ο Βερν μπροστά από την εποχή του…

 

  1.        Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Τρεις Θεσσαλονικείς. Αντώνης Σουρούνης, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω,  Ισίδωρος Ζουργός, Γιώργος Σκαμπαρδώνης. Μάλλον επειδή πέρασα τα μαθητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη αισθάνομαι οικεία τη γραφή τους, όπως το ατίθασο αεράκι του Θερμαϊκού. Ο αείμνηστος Φίλιπ Κερ και ο Τζέιμς Ελρόι άνοιξαν νέους δρόμους στο αστυνομικό μυθιστόρημα και στη νουάρ λογοτεχνία, στην Αγκάθα Κρίστι όλοι μας κάποτε ανατρέχουμε.      

 

  1.        Ποιος είναι ο αγαπημένος λογοτεχνικός ήρωας;

Ο Γιάννης Αγιάννης.

 

  1.        Ποιο βιβλίο θεωρείτε ως αριστούργημα;

Θα αναφέρω δύο, την «Ασκητική» του Καζαντζάκη και το «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο» του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ.

 

 

  1.        Καθοριστικότερο ρόλο στη συγγραφή πιστεύετε ότι παίζουν οι επιρροές ή η έμπνευση;

 

Τα δύο στοιχεία είναι αλληλένδετα αλλά τελικά αυτό που μετράει είναι το θάρρος που πρέπει να έχεις για να αναμετρηθείς με τις αναγνώσεις σου και να μετατρέψεις τη σπίθα της έμπνευσης σε δημιουργία.

 

  1.        Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι ζουν πολλές ζωές μέσα από τα βιβλία;

Μακάρι να αισθάνονται έτσι, θα έλεγα ότι μάλλον ταξιδεύουν, πότε σε συναρπαστικούς προορισμούς και πότε σε μέρη που δεν είχαν φανταστεί. Άλλοτε ενθουσιάζονται και άλλοτε βαριούνται, κάπως έτσι είναι και η ζωή.

 

  1.        Πότε αυτό που κάνουμε για το κέφι μας γίνεται δουλειά;

Όταν αναγνώστες σε παρακινούν να συνεχίσεις να γράφεις είναι ένα πρώτο καλό σημάδι.

 

  1.        Υπάρχουν βιβλία στη βιβλιοθήκη σας στα οποία αρέσει να ξαναδιαβάζετε κάθε τόσο;

Κρατάω πάντα τις αναμνήσεις της πρώτης ανάγνωσης. Όταν ξεφυλλίζω σελίδες από ξεχασμένα βιβλία νιώθω σαν να ανοίγω παλαιότερα κεφάλαια της ζωής μου.

 

  1.    Και μια τελευταία ερώτηση. Τι διαβάζετε αυτή τη περίοδο;

 

Το «13» του SteveCavanagh  (Εκδόσεις Διόπτρα) και τις «Ρετσίνες του Βασιλιά» του Ισίδωρου Ζουργού (Εκδόσεις Πατάκης). Πριν από λίγες ημέρες, μαζί με τον εξάχρονο ανιψιό μου Μάριο-Μιχαήλ ανακαλύψαμε τον θαυμαστό και δημοκρατικό κόσμο των μελισσών στο βιβλίο της Μαρίνας Γιώτη «Δώσε λύση στο Μελίσσι» (Εκδόσεις Διόπτρα).

 

 

Κριτική βιβλίου : " Το πνεύμα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας " , Gilson Étienne, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης Δεκέμβριος 2019

Κριτική βιβλίου

 

Ετιέν Ζιλσόν – Το πνεύμα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας

 

Η περίοδος του Μεσαίωνα φαντάζει ως η πιο σκοτεινή περίοδος του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι λόγοι εντοπίζονται στη λανθασμένη εντύπωση ότι ανακόπηκε η πολιτισμική εξέλιξη του αρχαίου κόσμου λόγω των οικονομικών και κοινωνικών μεταβολών, κυρίως λόγω της επικράτησης του Χριστιανισμού. Η εξ’ αποκαλύψεως θρησκεία επισκίασε τα πορίσματα του ορθού λόγου του αρχαιοελληνικού κόσμου. Όμως, όπως μας αποδεικνύει ο σημαντικός Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός της φιλοσοφίας Ετιέν Ζιλσόν στον τελευταίο βιβλίο που μόλις μεταφράστηκε, οι μεσαιωνικοί χριστιανοί φιλόσοφοι υπήρξαν άξιοι συνεχιστές της αρχαίας κληρονομιάς. 

 

Δύσκολο εγχείρημα, θα λέγαμε, ανέλαβε ο Ζιλσόν λόγω του γεγονότος ότι η αυθεντία του θρησκευτικού δόγματος και η φιλοσοφία έχουν πολλές φορές κοινά σύνορα και τα όριά τους είναι συχνά δυσδιάκριτα. Μέσα σε είκοσι κεφάλαια, σε απλή γλώσσα, δίχως ίχνος τυπολατρίας, ο συγγραφέας εξετάζει τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μεσαιωνικής φιλοσοφίας και τις σχολές που ιδρύθηκαν, είτε ανήκουν στον αριστοτελισμό, είτε στον σχολαστικισμό. Ταυτόχρονα, αναλύει τους κλάδους (μεταφυσική, οντολογία, λογική, γνωσιολογία και ηθική) μέσα στους όποιους θεμελιώθηκε η δυτική μεσαιωνική σκέψη. Όταν ο αναγνώστης διαβάσει το βιβλίο θα καταλάβει ότι οι χριστιανοί φιλόσοφοι του μεσαιωνικού κόσμου προσπαθούσαν να συμφιλιώσουν τη φιλοσοφία με τη θεολογία κι ας εκφράζανε διαφορετικές αλήθειες. Μέσα από την ανάλυση των παραπάνω κλάδων, μπορούμε να παρατηρήσουμε την θέαση του κόσμου τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και να καταλάβουμε ευκολότερα τις πολιτισμικές αλλαγές που έφερε η Αναγέννηση.  

 

Η  μελέτη «Το πνεύμα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας» καλύπτει ένα σημαντικό κενό της βιβλιογραφίας. Ο Ζιλσόν, όπως και στο πρώτο βιβλίο «Όν και η Ουσία» (1948) που μεταφράστηκε το 2016, προσπαθεί να ερμηνεύσει μια σειρά από φιλοσοφικές έννοιες σε μια ιστορική περίοδο στην οποία συχνά δημιουργούνται συγχύσεις και παρανοήσεις.

 

Τέλος, έπαινος αξίζει στις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης γιατί σε τέτοιους καιρούς συνεχίζουν να επενδύουν και να ενισχύουν τις ανθρωπιστικές σπουδές.

Κριτική βιβλίου : " Λεονάρντο και Μακιαβέλι " , Boucheron, Patrick, Πόλις Δεκέμβριος 2019

Κριτική βιβλίου: Patrick Boucheron – Λεονάρντο και Μακιαβέλι

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, αλλά δίχως να αποτελεί ιστορικό δοκίμιο, ο Πατρίκ Μπουσερόν καθηγητής της μεσαιωνικής ιστορίας του Πανεπιστημίου ParisI μας μεταφέρει στο Ουρμπίνο της Ιταλίας για να παρακολουθήσουμε τη συνάντηση των 3 ανδρών που στιγμάτισαν την περίοδο της Αναγέννησης. Ο διάσημος Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο ανερχόμενος Νικολό Μακιαβέλι και ο πιο ισχυρός άνθρωπος της Ιταλίας Καίσαρας Βοργίας συναντιούνται στο δουκικό ανάκτορο της περιοχής στα τέλη Ιουνίου 1502.

Το 1502 ο 24χρονος Βοργίας μόλις είχε καταλάβει το Ουρμπίνο, μαζί με το Καμερίνο και τη Σενιγκάλια. Ήταν οι τελευταίες κατακτήσεις του κατά την διάρκεια της σαρωτικής του εκστρατείας (1499-1502) στην κεντρική Ιταλία. Το σχέδιο του Βοργία ήταν να υποτάξει όλες τις ημιανεξάρτητες πόλεις, ώστε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο κράτος με ηγεμόνα τον ίδιο. Στο Ουρμπίνο ο Βοργίας βρήκε ένα θαυμαστή στο πρόσωπο του 32χρονου Μακιαβέλι ο οποίος βρισκόταν εκεί ως διπλωματικός αντιπρόσωπος της πατρίδας του Φλωρεντίας. Οι μέθοδοι και η προσωπικότητα του Καίσαρα Βοργία εντυπωσίασαν σε τέτοιο βαθμό τον Μακιαβέλι ώστε να τον χρησιμοποιήσει ως πρότυπο στη μετέπειτα φημισμένη πραγματεία του «Ο ηγεμόνας». Για τον τρίτο πρωταγωνιστή δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, ο Λεονάρντο ΝταΒίντσι, εκείνη την εποχή είχε αποκτήσει ήδη την φήμη ενός από τους πιο σοφούς ανθρώπους της εποχής. Εκείνη την περίοδο ο Βοργίας όχι μόνο ήταν στο απόγειο της δύναμής του, αλλά τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους διέπραξε το πιο γνωστό του έγκλημα: διέταξε την δολοφονία των συνωμοτικών αξιωματικών του, ένα γεγονός που ανέκοψε την σταδιοδρομία του και κατέστη ως ο πιο μισητός άνδρας της Ιταλικής χερσονήσου.    

Ο Μπουσερόν ακροβατώντας ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις υποθέσεις, χρωματίζει  τη συνάντηση αυτή με γεγονότα από τις ζωές των τριών πρωταγωνιστών και διαλόγους που ανταποκρίνονται στις προσωπικότητές τους. Χρησιμοποιώντας το ακαδημαϊκό του υπόβαθρο και με γλαφυρό ύφος αναπαριστά επιτυχώς μια αγαπημένη υπόθεση (WhatIf) των ιστορικών της μεσαιωνικής ιστορίας. Ο Μπουσερόν βάζει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί αν θα άλλαζε προς το καλύτερο η προσωπικότητα του αδίστακτου και αλαζονικού Βοργία αν συναντούσε τον ΝταΒίντσι. Παράλληλα, μαθαίνουμε και τους λόγους που η προσωπικότητα του αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης. Στα θετικά του βιβλίου είναι η ωραία ροή του λόγου του, η οποία επιτρέπει στους αναγνώστες που δεν έχουν πολλές ιστορικές γνώσεις, να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της συνάντησης. Ένα βιβλίο που αξίζει να ανακαλύψετε.